شهر را امشب صدای گریه می گیرد امیر!
دخترت امشب ز درد غصه می میرد امیر!
کودکی در انتظاری سرخ می ماند امیر!
خاطراتی زل زده غمبار می خواند امیر!
کوچه ها رنگ تباهی می خورد بعد از دوبار
خانه ات در شهر کنجی می نشیند در کنار
از صدای رعد امشب بغض نخلستان شکست
مادری شاید دوباره کنج نخلستان نشست
ردپایت مانده در محراب تا دربی کبود
خاطرت آزرده کرده اینهمه سیلاب دود
چادری خاکی کنار بسترت سر می کنم
غصه های مادرم را از ازل بر می کنم
ای امیر خانه های نیمه شب های غریب
ای صدای دلنشین کودکانی بی نصیب
بعد تو ، درها دوباره پشت هم تا می خورد
سوز می آید دوباره دختری جا می خورد!

بسمت شهر علی یک قدم بلند بلند
دلا بهانه بگیر دم به دم بلند بلند
به سمت خاطره های علی و یاس کبود
به تک تک لحظاتش سلام و عرض درود
به خانه ای که همیشه دلم در آن گیر است
و دست های عظیم امیر آن پیر است
به شانه های بلندی که کودکانه گریست
و شاخه های بهاری که بی ترانه گریست
به شهر خاطره هایی که تلخ و شیرین است
و تیغ های حرامی که پست و دیرین است
به مسجدی که از آن شب دلش گرفته هنوز
و کودکی که ز یادش سحر نرفته هنوز
به اشکهای غریبی که در پیاله فتاد
ز بوی نافذ یاسی پدر به ناله فتاد
شبی که بستر مولا بهانه دار تو شد
زمین که غم نگرفت و جوانه دار تو شد

آزرده از منی ؟!، ز من از خود ملول تر
پیچیده مانده ام به دست دعایی قبول تر
رد می شوی تو همچو نسیم از حواشیم
تصویر جحد برگ خزانم ، رسول تر !
شاهد ندارم از دل خود ، از تو دلخورم
پر زد قرار کبوتری از من عجول تر
برگشته ام پی ات و طی افکار می کنم  
رنگت ز مُو به دار خاطره هایم حلول تر
صیاد دیده ای که نشسته به دام خود
دلخون تر از تو ام و ز دامم نزول تر

برای تو نه ، من برای خودم لحظه های تو را دلتنگ می شوم
بی قرار شما بین خرباری از هاله های زمان بی درنگ می‌شوم
صدای تو را بین الفاظی از هیچ و پوچ بار دیگر ورق میزنم
اگر مانده باشد نگاهی بجا ، قاب عکس تو را زرورق می زنم
گلویم برای شما بغض کرد و اگر دیر کردی گریست
قلم می نویسد ولی لفظ از حس و شورم تهی است

تا سحر امشب تو را مهمان دریا می کنم
چشم هایم را بروی مغربت وا می کنم
می نشینم جانمازم رو بسمت آسمان
از جدایی ها تو را غرق تماشا می کنم
یک سحر ، یک موج ، یک مهمان ، یک آغاز نو
موج را امشب درون یک صدف جا می کنم
روشنی دارد کنار آینه قلب تهی
بوی اسپند است می پیچد که غوغا می کند
ردپایت روی خورشید است چشمم خیره ماند
من برای دیدنت امروز و فردا میکنم
عاشقانه چشمهایت رو به مغرب می روند
دستهایم سبز شد او را تقاضا می کنم
از تو یک امید در اوج طلوع مشرق است
با تمام عاشقی از تو تمنا می کنم

برايم تو آغازي و بيكران
فدايت ! برايم ز دريا بخوان
كنارت چو شنزار بي حاصلم
در انديشه ام باش و با من بمان
صدايم تو هستي تو بود مني
ميان تمام غزل ها روان
رهايم مكن دختري خسته ام
اگر بندگي را ندارم توان
مرا روح و قلبي ، بيا تا دلم
قدم رنجه كن اي اميد نهان

آسمان آنشب دعايش را شنيد و گريه كرد
غربت حيدر به زير ابر ديد و گريه كرد
كوچه اي دستي بغل كرده به زیر شانه داشت
دختري بغضي ورم كرده به زير چانه داشت
شهر بوي غربتي مي داد و آغازي جديد
قصه ي بي حرمتي مي خواند و آوازي جديد
قصه ي خاكستر و دود و غبار بغض ها
قصه ي درد و صداي زار زار بغض ها
از صداي آسمان آنشب بيابان گريه كرد
چاه و نخلستان برايش مثل باران گريه كرد
كوچه اي شايد براي تسليت ساكت نشست
بغض درياها ميان جذر و مدّ در شكست
رنگ حيرت تا هميشه بر تن خورشيد ماند
آيه آيه سوگ در اندوه او جبريل خواند
بوته اي شيوا كنار پنجره تا خواب رفت
ربع قرني زمزم جوشنده در مرداب رفت

آرام بگیر که تنت سخت خسته است
اینجا تمام خانه به پایت نشسته است
حالم کبوتری است که درگیر دام توست
بال و پرش به گرد بستر تو بسته است
آهسته خانم خانه ! بخواب ، شب با توست
حتی چراغ فانس شب هم شکسته است