می کنی هر دم نگاهم ، راز اين افسانه چيست

خواب بودم راه رفتی ، اين قدمها مال کيست

می نشينم بوی تو آواره در کنجی رهاست

چشم هايم را نبستم تا ببينم از کجاست

شب که فانوسی به دستش می رود هر گوشه خواب

می خورد چشمان مستم در هوايت پيچ و تاب

می کنی غرق محبت دامن بيمار من

شاد می گشتم اگر می آمدی ديدار من

صبح هر گلبرگ از ديدار تو پر آب بود

دير آمد چشم من گويا که آندم خواب بود

تب که کردم مادرم می گفت تو دادی شفا

آمدی بيمار بودم کاش می کردی صدا

پيشکش به امام زمان ( عج )

کوچه ای آکنده از مه در کنارم مانده است

رد پايت در سراب چشم تارم مانده است

انعکاسی از نگاهت صبحگاهی خيره شد

شب بدون بال رويای تو  دائم تيره شد

گامهايی ماهتابی روی سرخ شب نشست

عصر جمعه قامت سنگين خورشيدش شکست

يک حباب بغض آمد در گلوی آبها

ناتمام آمد تمام آرزوی خوابها

جمعه های پيش بوی دستهايت را نداد

آسمان يار عزيزش را بدست ما نداد

بوی عطر کوچه های کوفه می آيد ولی

يک نفر با شال سبزی هم گريبان علی

آسمان می گيرد از تن کهنه ديرينه را

رنگ زر می گيرد از سر مغرب آدينه را

يک نفر از کوچه های خيس می آيد هنوز

بر سر ابر سپيدی قند می سايد هنوز

می نشيند بر سر راهی که نخلستان گرفت

پل به روی معرفت با حلقه دستان گرفت

جمعه می آيد ، صدای رد پايی روی عرش

بوی سبزی از خدا می آيد اما روی فرش

می چکد از خواب دريا يک حبابی چون صدف

رد پايی سوی ما می آيد اما از نجف

می رود از خواب تلخ زندگی ها رنگ دود

می رسد مردی که حس شعرهايم را سرود

يک شبی در زير باران ابرها را می برد

بی شک او می آيد و اين اشکها را می خرد