شب که ميون آسمون چشم تو غوغا می کنه

يه قطره اشک پر از اميد تو رو تماشا می کنه

می دیده جای خالیتو ميون قاب آسمون

وقتی که چشماشو می بست تو رو می ديد ای مهربون !

می شست و دنياشو می ديد که بی تو تکراری شده

ميون چشمه ی اميد يه جوی اشک جاری شده

فقط اگه پا نميشه تو رو توی خواب می بينه

دنيای کوچولوشو با دستات روی تاب می بينه

امشب کنار حوض آب و آسمون غريبه بود

يه عالمه ابر سياه روياشو باز خريده بود

اگه که تو فردا نيای دستاش تو آب يخ می کنه

ابرا که از آب نميرن ، چشماش تو خواب يخ می کنه

فردا اگه خورشيد نياد چشمای اون باز نميشه

ميگه چرا فرداهامون دوتايی آغاز نميشه

چشماتو باز کن صدای پاهاش داره صف ميزنه

اشکاتو پاک کن که چشات بايد باهاش حرف بزنه

آنجا که تو رفتی شايد هزار سال

پيش از تو من آنجا دويده ام

بوی چه می دهد اين روزگار سرد

جز زردی غربت از اينجا نديده ام

رازی که برد دست تو از روزگار ما

جز از نگاه لطيفت نچيده ام

می شد بمانی و شايد نرفته ای

قابی برای گوشه نگاهت خريده ام

برگرد جای تو در آسمان تهی است

بی صبری و قرار ز دل ما پريده است

هيچ گفته ای که دل من را شکسته ای

از آسمان صدای قدم ها شنيده ام

فرياد می زنم از زير سقف آسمان

دستی تکان بده خوابت نديده ام

فردا که صبح در آيد از اين جهان

چون برگ زرد خزانی رهيده ام