بروی شانه های او بهار گريه می کند

و تکيه می زند زمين و زار ، گريه می کند

صدای اشکهای تو شکست می دهد مرا

و برگ های اين خزان ، هوار گريه می کند

نگاه زل نشسته ی جوانه های عمر توست

بروی بازوان خسته و ، نزار گريه می کند

تو را صدا زد و دويد بخت پاره پاره ام

درخت آرزوی لحظه های بار گريه می کند

و دست های تو ، به بال يک ملک کشيده شد

و بال می زند دلم ، و زار گريه می کند

و ساقه های بوته ی ترانه ام ز هم گسست

نگاه کن ! ترانه ام به دار گريه می کند

در اين سکوت انتظار ، تو را بهانه می کنم

مرو که چتر خانه ی قرار گريه می کند

نشست ردپای تو به ابر ، سقف آسمان

و جاده ی کبود بی سوار گريه می کند

و تک نگاه آخرت بهار را روانه کرد

ستاره ای نماند و ابر لکه دار ، گريه می کند

کسی ميان اين سکوت و بغض ناله می کند

به غربت نگاه گريه دار ،  گريه می کند

تمام می شود ، تمام ، تمام آرزوی من

به بخت من سياهی و غبار گريه می کند