امشب برای بارش شعرم فقط تو

در لابلای ذهن بیمارم نشستی

خوابم نمی آید و می پیچی کنارم

ظرف بلور فکر و رویا را شکستی

آواره بودم تا تو گم کردی دلم را

امشب چه زیبا ساقه ام در خاک بستی

پیچک اگر دستان توست امشب بپیچان

این تار و پودی را که روی آن نشستی

همراز ! لطفت چون نمک ، شیرین دهانت

این بیت هم تقدیم تو هر جا که هستی

دوباره صوت تو در شهر می وزد که دلگیر است

صدای قاری قران که لحن او پیر است

گذشت ان شب سردی که کاروان برگشت

هنوز نوحه یاری کجاست دلگیر است

به روی بام سرایی که گنبدی زر داشت

هجوم موج سیاهی حجیم جاگیر است

غروی شهر بلا دیده صورتی مضروب

رسیده ماه و ستاه ولی چقدر دیر است

دوباره می شود آن روز را تجسم کرد

ولی طلوع تداعی گرش زمینگیر است

فرار می کند آری فرار اسب سپید

ز خواب کدوک ششماهه های که در تیر است

صدا صدای تو پژمرد در هوای کبود

دو دست بیعت خورشید و ماه در زیر است

گلی کنار شبستان شهر منتظر است

از این تلاطم شهر سپید خود سیر است

کجاست دست تو ای غائب از نگاه زمان

ببین صدای غریب زمین چه دلگیر است