تقدیم به کودکان فلسطین

آهسته کودکی در خواب می بیند پدر
نم نم اشک نگاهش را نمی بینم دگر
آمد و او را کنار پنجره در خواب کرد
شیشه ای دیوار قلب کوچکش بی تاب کرد
باز او فردا دو دست کوچکش در آسمان
می طپد هر حرف قلبش در کجایی مهربان
فکر می کردید جای پای او را گم کند ؟
من ندیدم او الفبای پدر را کم کند
روز خونین یتیمی قامت او ضرب خورد
یادگاری از پدر یک بوته سرخی در ب خورد
در کنار بسترش بر جانمازی تکیه داشت
در کنار قاب بابا بوسه ای آهسته کاشت
سایه ای آرام آمد دستهایش را گرفت
در میان شال بابا او دوباره جا گرفت
کودکی در خواب می بیند نگاهی از پدر
من گمان دارم که او آرام گیرد تا سحر
شاید او آرام د رآغوش او بغضش نشست
یا که شاید شیشه ای احساس غمبارش شکست
می نشیند گه به گه آزرده در چنگال شهر
می شمارد رد پای دوستانش تا به بحر
کاشتید در ذهن او نخلی به ابعاد فلک
می رود این رشته تا تاریخ خونبار فدک
تا سحر چیزی نمانده می رسد ایام دور
می کند روزی تمام غصه هایش را به گور 
 

کدام وجه تو را با تکلم درد ، دست به دست کنم
چگونه وجه تو را بند به بند ، دست به دست کنم
شکسته می شود از قوس و بند تنت انتهای قلم
نمی شود که شرح ماوقعت آنچه هست کنم
نشسته روی سیاهی چشم نجیبت غبارو خون
نقوشی از سر زلفت چکیده به وسعت دست کنم
تو گم نمی شوی میان نگاهم ، یگانه ای !
ولی گونه میان دو و تیغ گشت به دست کنم
صدای پای خدا را میان کاروان دیدم
حکایتی ز تماشا میان رد دو خورشید تشنه دشت کنم

با خیالم جاده ای از جنس زر
پهن خواهم کرد از پا تا به سر
بر سر گلدسته ی گل ، کلبه ای
می نشانم گر تو باشی پشت در
می کنم در جاده ای از جنس نور
ردپای خاطراتت را ز بر
بعد در یک چشمه ای از آرزو
میتکانم بیم هایم را زسر
پهن خواهم کرد یک سجاده ای
گونه ای عاشق به ابر گریه تر

تو، تازه به تازه می شوی وقتی
می غلطی و کمی شانه به شانه میشوی
تو ، رنگ درد می شوی وقتی
شانه زن گیسوی دردانه می شوی
می سوزم از بی صبریت ، شمعی
روزی هزار مرتبه پروانه می شوی
می خواستم من سایه ات باشم ولی
تو سایه بان غربت کاشانه می شوی
زود است از حالا عصا دستت
گفتی برایم خانم خانه میشوی !