دیشب تو بودی و امشب صدای تو  ، باورم نمی شود
برگ ، برگ شد باورم برای تو ، باورم نمی شود
می سوختی از صدای بلندی که در گلو شکست
تب می کند هنوز ، چاه از ندای تو ، باورم نمی شود
مانده دو دست بر سرم ، حسرت ، دو چشم خیس
شاید دوباره رد شود آن گام های تو ، باورم نمی شود
می آید از صدای زمان ، رفت ، شب به خیر
پرواز کرد بال های سرخ دعای تو ، باورم نمی شود
باز کن ، بهار هست ، شکوفه اش ، پنجره را
دار زد کسی گلوی بهار صدای تو را ، باورم نمی شود
دیشب نگاه دختری از جنس تو به شب ، شکست
سر فصل های آخرست و خدای تو ، باورم نمی شود
می ایستی و جهان را ز بند تنت پاره می کنی
باز در برابر احساس ، بست نشسته ام گدای تو ، باورم نمی شود
از آغاز رفتنت پیداست جاده با تو نیست
گم می شوم میان شوق شانه های تو ، باورم نمی شود
صبر کن ! صدای بلند زمین ! دلم تنهاست
آوار آرزوی من است می چکد ز جای پای تو ، باورم نمی شود
ای صبح ! این که می بری ز خانه ما سالهاست
می تابد از نگه ناتوان یتیمان بجای تو ، باورم نمی شود
او می رود که دلش روی شاخه ی ابری کشیده شد
ای نوبهار شگفت کاش می شدم فدای تو ، باورم نمی شود
من باورم نمی شود که تو را خواب دیده ام
باور کنم ، من مانده ام و یک عمر رویای تو ، باورم نمی شود  

و پا به پاي بهار از تنم جدا شد و رفت
جوانه هاي حضورت ز تن رها شد و رفت
و آيه ، آيه تو را خواندم و قدم به قدم
ز رد پاي بهاري ، خزان گرفت به عدم
تو سايه ،سايه تنم  را به باد تب دادي
و بغض ، خسته و ساكت به راه شب دادي
و ساعقه به نگاهم زدي و شعرم سوخت
و لحظه ، لحظه ي ديوار را به شعرم دوخت
و اشك خواست ببارد كه آسمان دغ كرد
و خاك پاره شد و نبض ، ناگهان دغ كرد
و بغض آب باز شد كه آسمان باريد
و خوب شد تو نبودي ، كه خانه ات ناليد
تو را ، بهانه گرفت و ز شهر گم شد و رفت
و بغض هاي نگاهش دوباره غم شد و رفت