بر اینهمه صبوری تان غبطه می خورم
بر روح این چنینی تان غبطه می خورم
تو نور می شوی و من اما هنوز هم
بر روز های زمینی تان غبطه می خورم
غایب منم که دوروبرم از تو خالی است
بر صحنه های هم نشینی تان غبطه می خورم
دلتنگ رنگ و بوی شما اشک در پیاله ایست
بر این پیاله های شکستنی تان غبطه می خورم
این رسم عهد خوانی من یک بهانه ایست
بر حس و شور حسینیتان غبطه می خورم
دور دست های ذهن من یک گوشه با شماست
فرهاد نیم ولی به شیرینیتان غبطه می خورم

هاله ای پیش نگاهم خواب را در تابش است
عکسی از نور طلایی آب را در تابش است
خواب دیدم من ضریحت را بغل میکرده ام
دستهایم را درون ابر غل میکرده ام
مثل رویا بود روی بالهای صحن تو
با کدامین پا پرو بالش لگد میکرده ام
می گذشتم از کنار دستهای سبز تو
خواب دیدم من نگاهت تا ابد میکرده ام
اشکهایی سرخ نذر بارگاه زرد تو
مینشستم کنجی و از تو مدد میکرده ام
دستها آواره می شد پیش آن دیوار دل
حایلی هرگاه می افتاد رد میکرده ام
من نبودم لایق مهمانی رویای تو
یک غروبی انتهای آسمان او را دعا میکرده ام
قاب گونه میسرودم صورت صحن تو را
از شگفتی خانه ات غرق طلا میکرده ام
چشم می افتاد روی بارگاهی موج در موج از خدا
بی تکلم از تهخ مواج دل او را صدا میکرده ام
راستی میشد کنار ساحلی از بیقراریها نشست
دل کنار ساحلت از بی قراری ها شکست
و چه آرام و تهی دل چشم را پیش تو بست
پشت دریایی ز تقدیر جهان دست تو هست
من نبودم در کنار خانه ای از جنس نور
یا که شاید یک شمیمی میرسد از راه دور
دستهایم در مسیرت گرچه کوتاه است امیر
نذر بر شال سیاهت تا ابد دستم بگیر