شهر را امشب صدای گریه می گیرد امیر!
دخترت امشب ز درد غصه می میرد امیر!
کودکی در انتظاری سرخ می ماند امیر!
خاطراتی زل زده غمبار می خواند امیر!
کوچه ها رنگ تباهی می خورد بعد از دوبار
خانه ات در شهر کنجی می نشیند در کنار
از صدای رعد امشب بغض نخلستان شکست
مادری شاید دوباره کنج نخلستان نشست
ردپایت مانده در محراب تا دربی کبود
خاطرت آزرده کرده اینهمه سیلاب دود
چادری خاکی کنار بسترت سر می کنم
غصه های مادرم را از ازل بر می کنم
ای امیر خانه های نیمه شب های غریب
ای صدای دلنشین کودکانی بی نصیب
بعد تو ، درها دوباره پشت هم تا می خورد
سوز می آید دوباره دختری جا می خورد!

بسمت شهر علی یک قدم بلند بلند
دلا بهانه بگیر دم به دم بلند بلند
به سمت خاطره های علی و یاس کبود
به تک تک لحظاتش سلام و عرض درود
به خانه ای که همیشه دلم در آن گیر است
و دست های عظیم امیر آن پیر است
به شانه های بلندی که کودکانه گریست
و شاخه های بهاری که بی ترانه گریست
به شهر خاطره هایی که تلخ و شیرین است
و تیغ های حرامی که پست و دیرین است
به مسجدی که از آن شب دلش گرفته هنوز
و کودکی که ز یادش سحر نرفته هنوز
به اشکهای غریبی که در پیاله فتاد
ز بوی نافذ یاسی پدر به ناله فتاد
شبی که بستر مولا بهانه دار تو شد
زمین که غم نگرفت و جوانه دار تو شد