و پا به پاي بهار از تنم جدا شد و رفت
جوانه هاي حضورت ز تن رها شد و رفت
و آيه ، آيه تو را خواندم و قدم به قدم
ز رد پاي بهاري ، خزان گرفت به عدم
تو سايه ،سايه تنم  را به باد تب دادي
و بغض ، خسته و ساكت به راه شب دادي
و ساعقه به نگاهم زدي و شعرم سوخت
و لحظه ، لحظه ي ديوار را به شعرم دوخت
و اشك خواست ببارد كه آسمان دغ كرد
و خاك پاره شد و نبض ، ناگهان دغ كرد
و بغض آب باز شد كه آسمان باريد
و خوب شد تو نبودي ، كه خانه ات ناليد
تو را ، بهانه گرفت و ز شهر گم شد و رفت
و بغض هاي نگاهش دوباره غم شد و رفت